σουκού μου

μπήκα να γράψω για το σαββατοκύριακο αυτό το οποίο κανείς δεν περιμάζεψε, μόνο καταπατήθηκε από έναν σέρβερ που δεν έλεγε να σηκώσει το βάρος της επιταγμένης αεργίας, κρύφθηκε πίσω ένα κομμάτι ματζόρε με ένα ντο που αρνείται να βγει αβίαστο και ξεφτιλίζει κάθε εισπνοή σε ένα μόνο τέταρτο του μέτρου κι έφτυσε εκείνο το κομμάτι φαγητού που τώρα ζει στον κάδο των αχρήστων.


και τι ήθελε; ενώ άκουγε thievery corporation να πηδήξει το σκοπό και να τραγουδήσει υπάρχωκιόσουπάρχειςθαυπάρχω στον χρόνο που τις Κυριακές τα μεσημέρια συνηθίζει να κοιμάται.

~

Ήταν κάποτε ένας ο οποίος είχε αυτοανακηρυχθεί αφέντης.
Ελλείψει υπηκόων όμως είδε ότι δεν είχε πλάκα το αξίωμα.
Τα παράτησε όλα λοιπόν κι έγινε κοινός θνητός, νοίκιασε μάλιστα και σπίτι να μην ξεχωρίζει από τους άλλους.

 

 Εσύ παραμύθι, τι έχεις να πεις γι’ αυτό;

status update

πέφτει η βροχή κάθε απόγευμα, μανιασμένη,
σαν να έχει με τη γη ανοιχτούς λογαριασμούς


κρεμιέμαι από το αποτυπωμένο σημάδι του μαγιό
να κρατήσω το καλοκαίρι πάνω μου που βιάζεται να φύγει.

Ακινητοποιημένοι στο Δερβένι

Ήταν ένας τίτλος με ρίμα που τα είχε όλα
Ήταν και μία ατελείωτη ουρά αυτοκινήτων, σαν λόγος Δεσπότη το Μεγάλο Σάββατο.
Ήταν κι ένα λεωφορείο γεμάτο ταλαίπωρους, εκνευρισμένους εκδρομείς που αναλωνόντουσαν στα κινητά και στον τερματισμό του ατερμάτιστου χρόνου ομιλίας και κανείς δε φάνηκε να συγκινείται από τη θάλασσα / λάδι και τον ήλιο που γαργαλούσε των ορδών τη μελανίνη.

Ήμουν κι εγώ. Εδώ.

Φαίνεται σίγουρη για τον εαυτό της και αρκετά ανεξάρτητη η Πακίτα Γκαλιέγο

Έκανα και γενική καθαριότητα στο σπίτι έχοντας για μουσική υπόκρουση το ηχόχρωμα της Nina Simone, η οποία γαμάει τα πρέκια στο σημαίνον το οποίο δεν είναι άλλο από τη χλωρίνη με την τσέχικη επωνυμία savo και για να μην τα πολυλογώ, αποδόθηκε ο εβδομαδιαίος φόρος τιμής στον στρουκτουραλισμό και μπορώ πλέον να περάσω βαφή στη ρίζα απαλλαγμένη από κάθε είδους τύψη.

Η φάρμα

Εδώ αντάρτικο πλήρωμα της ελεύθερης αγωνιζόμενης φάρμας.


Κι έπαιζε η μουσική ασταμάτητα κυρ Στέφανε


Στόχος της ημέρας η κατακόρυφη μείωση των εισιτηρίων


Ξελαρυγγιάστηκε εκείνη η μαύρη η Amy η Winehouse


Και δεν ανεφερόμεθα μόνο στα κοιμώμενα βεβαίως βεβαίως εισιτήρια, μην είστε τίποτες αφελείς, τα πάντα όλα, άνευ τζατζικίου και μεσογειακής ντομάτας η οποία εκλείπει στην εν λόγω χώρα


Τέτοιος ήλιος είχε να ανατείλει από τον δεκαπενταύγουστο του '89 στα Τριζόνια Φωκίδας

Σηκώστε το τηλέφωνο - νταρλαντιρλανταντα


Έπεσε και λίγο ενδιαφέρον κατά το μεσημεράκι Ιουλία μου, καθώς και μία τουιξ - απόλαυση διπλή


Και δε μας νοιάζει τι θα τα κάνετε, να τα βάλετε εκεί που ξέρετε ακολουθώντας πάντα τα κριτήρια ποιότητας - πρόσχωμεν


Δυο ώρες έμειναν Μπάμπη μου, εκατόν είκοσι λεπτά και τριάντα -δύο δευτερόλεπτα ολογράφως, αλλά ποιος μετρά;


(Ο εναμηδέν)

Κι αύριο μετά το πρωινό εγερτήριο, Κυριακή ξε-Κυριακή σας θέλω απίκο

Πολλά ψέματα είπαμε ολά ολά, ας φύγουμε γαμώτο, βατσιτσέλο βατσιτσό






************


Για να συνδεθείτε με τον τσέχικο οαεδ πατήστε το čtyři

εορταστικό επεισόδιο

αντί για τούρτα μελομακάρονα

λευκοντυμένες τρίχες που συνεχίζουν να κοιμούνται κάτω από την κόκκινη βαφή

επαγγελματικό πάνικ ατάκ και τσάντα λαχανί για δώρο

32 (χρόνια) και σήμερα.


(η τάνια τσανακλίδου να πιάσει το μικρόφωνο)

milý deníčku

Σου στέλνω από τη χώρα των μυθιστορημάτων, τα πολύχρωμα σπίτια, τους σφιχτούς γιακάδες, τα γούνινα καπέλα, τις σαράντα-οχτώ διαφορετικές πυκνότητες ομίχλης. Ενάμισης μήνας νεωτεριστικής καθημερινότητας στολισμένος με άγνωστες λέξεις, δυσπρόφερτους φθόγγους και μπύρες. 

Πολλές μπύρες. Μαύρες, κόκκινες, κίτρινες, με μέλι, φράουλα, ροδάκινα, μέντα, μπύρες με μεζέ ή ξεροσφύρι, με γκουλάς ή σκορδόσουπα. 

Και οι άνθρωποι; Οι άνθρωποι χαμογελούν όταν τους χαμογελάς όπως οι περισσότεροι άνθρωποι. Επιστρατεύουν οποιαδήποτε τεχνογνωσία πάνω στην παντομίμα προκειμένου να σε βοηθήσουν, 

όλοι έτσι θα μου πεις; 
δεν ξέρω, ίσως το στατιστικό μου δείγμα να μην είναι αξιόπιστο αλλά ποιος νοιάζεται; (αυτός, 1-0)

Γνώρισα και νέα άτομα, από διαφορετικές χώρες, με διαφορετικές κουλτούρες, κάποιοι πίνουν τσάι νυχθημερόν, ενώ άλλοι ρεύονται ανερυθρίαστα για να δείξουν το πόσο απήλαυσαν το γεύμα τους. 

Οι περισσότεροι όμως κοιμούνται από τις δέκα.

Τα Χριστούγεννα εδώ; Ξύλινα σπιτάκια παντού, τύπου έλεγκαντ εμποροπανήγυρη, πουλάνε από πλεχτές κάλτσες μέχρι ακαταλαβίστικα εδέσματα.

Ο ντόπιος Αη-Βασίλης λέγεται Μίκουλας (το σίγμα παχύ, σαν να έχεις μπιμπίκι στη γλώσσα), έχει για ακολούθους του ένα αγγελάκι κι έναν διάβολο και στα άτακτα παιδιά δίνει αντί για δώρο, πατάτες και κάρβουνο.

Πήγα και στο παγοδρόμιο, φόρεσα τα παγοπέδιλα κι έφερνα την πίστα γύρω γύρω υποβασταζόμενη  από τα προστατευτικά

(υποσημείωση: μούντζα στον Αλέξη Κωστάλα).


Σε φιλώ, 

Na zdraví κι απάνω τούρλα. 

 

το Έτσι και το Αλλιώς

Έφτασε η ώρα, ή σχεδόν έφτασε, ή τέλος πάντων είναι τόσο κοντά που μυρίζουμε το μεσημεριανό της στην ανάσα της. Να μείνουμε ή να φύγουμε; Τι μέλλον θέλουμε; Ποιά είναι η ιατροφαρμακευτική κάλυψη εδώ, εκεί και στη Βόρεια Αμερική; Ποιο κράτος πρόνοιας βαραίνει περισσότερο στις επιθυμίες μας;

Να μεταφράσεις βιογραφικό, να πλασάρεις τον εαυτό σου σωστά σαν ο εαυτός σου να ήταν βιολογική μουστάρδα σε ράφι σούπερ μάρκετ, να βρεις κάπου να πιστέψεις και να συντηρήσεις μια ελπίδα μέσα σου ότι κάποιος μπορεί να σε μισθώσει για τις πραγματικές σου δυνατότητες, ότι κάπου αλλού υπάρχει κάτι διαφορετικό από το φυτοζωώ κι απλώς επιβιώνω. 

Ψάξε αγγελίες, στείλε μεηλ, φάε λίγο νύχι, χάζεψε τη βιβλιοθήκη αναρωτώμενος όλα αυτά τα βιβλία πως θα πάρουν φτερά, κοίτα ενδεικτικές τιμές ενοικίων, μπες λίγο γοογλε μαπς, φάε κι άλλο νύχι, τι να λέει ο πρωτεξάδελφος του ανιψιού του κολλητού σου που έχει φύγει χρόνια, κοίτα τα έπιπλα που σε έχουν χωρέσει μέσα τους τόσα χρόνια, συνέχισε να τρως νύχια - στ' αρχίδια σου και το πικρό μανό - στ' αρχίδια σου και που το στόμα σου που έχει γεύση μουχλιασμένου πυριτίου, να ένα καλό σάητ με πληροφορίες για τις συγκοινωνίες και τα  events, αχ καλέ τι ωραία events είναι αυτά - γούτσου, μπες στο φάκελο διακοπές 2013 και χάζεψε αυτά που θα αφήσεις εδώ, κάτσε λίγο ζύγισε τα όλα, {αν μείνεις εδώ θα ζήσεις έτσι μεν αλλά θα έχεις όμως}, {αν πας εκεί θα ζήσεις κοίτα πως αλλά θα σου λείπει}, γιατί δεν μπορώ να τα έχω όλα; σκάσε ανόητο παιδί κρυμμένο, πότε θα μάθεις ότι μεγάλωσες, τα παραμύθια ψόφησαν , τα έφαγε η μαρμάγκα, καπούτ ρε παιδί μου, πως το λένε, καπούτ και τα νύχια

λογύδριο τέλος, διάλειμμα για νεκταρίνι, λογισμοί στο οφφ

διακοπές

-και πήγες διακοπές;
-και πήγα διακοπές.
-στη θάλασσα;
-όχι
-στο βουνό;
-όχι
-τότε που;
-στα φτερά μια πεταλούδας στην άκρη του κόσμου
με άγνωστους φθόγγους και ξένα παλάτια,
σε ποτάμια γεμάτα από ριγωτούς σκύλους
που φέρνουν στο στόμα ματσάκια βιολέτες
εκεί που οι άνθρωποι βυζαίνουν ακόμα
κριθάρι με γεύση φρούτων του δάσους
κι αλλέγροι χτενίζουν τους δρόμους με ρόδες
τίκτοντας μέλλον πνιγμένο στο χίονι
κι όταν ο ήλιος τους φτύσει στα μάτια
ζυμώνουν τα σώματα στου κόσμου τη χλόη

-και; καλά τα πέρασες;

λόλα, να μία λύση

κι αφού εκείνος ο καταρράχτης δεν έχει κάποιο τέλος  -είχε ήδη αρχίσει να φαίνεται από το καλοκαίρι της κόλασης- ίσως τελικά να μην έχει νόημα να μαζεύεις τα νερά που δραπετεύουν με τη σκοροφαγωμένη σκούπα, αλλά να κάτσεις από κάτω του, να σε βρέξει μία κι έξω, να στάζεις από τη μύτη, τα αυτιά, τα νύχια και τις ρώγες κι ύστερα ψυχρολουσμένη να βγεις στον ήλιο του οποίου το μέλλον γνωρίζεις καλύτερα απ' τον ίδιο και να συγκεντρώσεις όλη εκείνη την αυτοαναφορικότητα στα φύλλα της τριανταφυλλιάς που μαραίνεται.

βαβέλ

βλέπω κόσμο ημερολόγιο μου
κόσμο με κοκτέηλ στο χέρι και με σέλφι σε μπαράκια
να δημοσιεύει γκουρμέ απολαύσεις χτυπημένες από θαλασσινό αέρα
κόσμο που περιφέρει την ανεμελιά του σα σημαία
και το νεοαποκτηθέν λαδερό σώμα σαν προσωπικότητα
κόσμο που ζει μόνο στο ροζ ταφτά της φόδρας της σταχτοπούτας 
αγκαλιά με γραβατωμένους μονόκερους  
κόσμο που βουλιάζει στο φλεβίτη για ένα νέο άη φον

και θέλω να τους πιάσω απ'το γιακά
να τους ρωτήσω
δεν σας γαργαλάνε τον κερατοειδή τα αγγούρια;
στο σπίτι σας δεν έχει νέφος;

κι οι σχέσεις οι μεγαλωμένες δίπλα δίπλα,
σημαιοφόροι και παραστάτες σε κοινά εμβατήρια
που μοιράστηκαν ζουμιά, ιδανικά, κρεβάτια
τώρα με τι δύναμη να συγχρονιστούν που ακολουθούν ασύμφωνες πυξίδες;
αξίζει, πες μου, τον κόπο να μάθεις τις γλώσσες της βαβέλ για των αναμνήσεων τη χάρη;


"Αυτές τις καταστάσεις πρέπει να τις δέχεσαι φυσικά κι αβίαστα ", είπε ο γιατρός, 
"όπως δέχεσαι τα φύλλα που πέφτουν τον Οκτώβρη"
και συνταγογράφησε μία ώρα ελεύθερο, δύο ύπτιο και μιάμιση πρόσθιο. 

χθες

μαμάδες - μπαμπάδες - γιαγιάδες -παιδιά
αυτοκόλλητα στο πέτο και ιδρώτας στο μέτωπο
πιστεύουν - ελπίζουν - διασκεδάζουν - περιφέρονται
αγανακτισμένοι και περίεργοι
με κλεμμένη αξιοπρέπεια ή με τόκο δανεισμένη
"που μας πηγαίνει αυτό το τρεχαντήρι;"


*ένα κορίτσι βάφει τα χείλη της κόκκινα | ένα αγόρι της χαμογελά και τη φιλάει στο μάγουλο
καθρεφτίζονται στο τζάμι του διπλανού αυτοκινήτου*

φευ

ιούλιος 2015
πανικός παντού,
ολγατρεμίτσες και πρεντέρηδες φέρουν απόψεις που μυρίζουν νοθεία, ο τρόμος, ο φόβος και το κακό συναπάντημα, πολιτικές τοποθετήσεις λουόμενων avec κοκτέιλ, έντεκα εκατομμύρια δίκια συσσωρευμένα σ' ένα κράτος κατάρρευσης παλεύουν να πείσουν ανυποχώρητα, μέσα μαζικής μεταφοράς γεμάτα σχιζοφρένεια, φιλίες βυθισμένες στην ειρωνεία, επισημοποίηση διχασμού, παύση μισθοδοσίας, συνειδητές απόψεις πεθαμένες κάτω από την πίεση μαινόμενου πλήθους,
βροχή και χώμα έξω απ' τα σπίτια, μέσα στους καναπέδες, στα λαρύγγια και στο στήθος, 
ανταποκρίσεις από κάθε γωνιά της γης, απ' την Αφροδίτη και το Δία,
άρθρα, συνεντεύξεις, καταπέλτης γεγονότων, άγχος μανούλα μου,

μου λείπει ο αδερφός μου και η ηρεμία μου

ιστορία ξέρνα τα μελλούμενα, όχι άλλες αεροβασίες, μη.

γείτσες.

Αφού βαρέθηκε ένας ουρανός ολόκληρος να μας ξεπλένει ως είδος έξι μήνες τώρα, κονιορτοποίησε την άνοιξη εν μία νυκτί και την έβαλε να εισχωρήσει μέσα μας, δημιουργώντας δήθεν μικρόβια-τάχα μου ντε- εξωθώντας το εσωτερικό μας να ωρύεται και να αυτογδέρνεται, εκτοξεύοντας σταγονίδια με ταχύτητα μεγαλύτερη από εκείνη του σκότους προς πάσα κατεύθυνση.
Αυτά. 

ΥΓ. Ο χρόνος απουσίας από το ιστολόγιο είναι σαφώς δυσανάλογος από εκείνον της έκτασης της ανάρτησης και 
σιγά, ό,τι θέλω θα κάνω.

τροφή

λιμός
κατάποση σελίδων
κατάποση γραμμάτων
ωρίμανση - όχι σε ρυτίδες
εσωτερικό αλαλούμ 
ψυχικές κωλοτούμπες
σώμα στάσιμο
όνειρο ενσυνείδητο
παρουσία αδρανής
πνεύμα αχόρταγο 
θέλει να φτάσει
που;
θέλει να μάθει
τι;

*δεν έχεις δει τίποτα* 

επικαιρότητα

Περίπου τέσσερις και μισή, λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι, εφτά μαθητές Junior B σχολιάζουν τα νέα της παιδικής τους επικαιρότητας. Το λόγο παίρνει ο λατρεμένος Στάθης ο οποίος δηλώνει στους υπόλοιπους ότι έχει κάτι πολύ συνταρακτικό να τους πει:
-Λοιπόν παιδιά, έχω να σας πω κάτι πολύ συνταρακτικό. Ο φίλος μου ο Πέτρος παιδιά, έχει τρεις κοπέλες, ΤΡΕΙΣ.
-Και τι της κάνει και τις τρεις; , ρωτάει ο Γιώργος ενώ τα κορίτσια κρυφογελάνε.
-Ε κάτσε να σου πω βιαστικέ! Και με τις τρεις κάνουνε το σ!
-Το σ; Τι είναι το σ; , ρωτάει η Κατερίνα.
-Δεν ξέρεις τι είναι το σ; - απαντάει εκείνος- ελάτε να σας πω. 
Τους μαζεύει χρησιμοποιώντας τη νοηματική σε ένα πηγάδι γύρω του και τους λέει όσο πιο σιγά μπορεί για να μην ακούσει η δασκάλα,
"το σ είναι το σεξ!"
-Ω!, λένε οι υπόλοιποι μαθητές.
"Κι αν θέλετε να ξέρετε είχε και μία τέταρτη κοπέλα την οποία την παράτησε γιατί έμαθαν οι άλλες γι' άυτήν."
-Ψέματα λες!, φωνάζει ο Γιώργος καθώς διαλύει κάνοντας ένα βήμα πίσω το πηγάδι εμπιστοσύνης.
-Δε λέω ψέματα, αφού σου λέω μου το είπε ο ίδιος, 
μ ο υ   τ ο   ε ί π ε!
-Τέλος πάντων, εγώ δεν το πιστεύω κι ας σου το είπε.


Ε, μετά χτύπησε το κουδούνι και τα παιδιά είχαν ν' ασχοληθούν με τον Present Continuous και δυστυχώς δε μάθαμε περισσότερα για τις ερωτικές περιπέτειες του Πέτρου. 

σε πέντε μέρες σαββατοκύριακο.

Αναχώρηση για χωριό, εκατόν ογδόντα πέντε χιλιόμετρα, διόδια κι έπειτα άλλα λίγα διόδια και προς το τέλος μερικά διόδια ακόμα, φρεσκογραμμένη μουσική επιλεκτικά ακουσμένη από ένα και μοναδικό λειτουργικό ηχείο, στροφές εδώ κι εκεί, διάσπαρτες παντού και στάσεις για την ικανοποίηση βιολογικών αναγκών, μετά δέντρα, πολλά δέντρα, πράσινα, πορτοκαλί και κόκκινα, καμιά μούντζα σε αφηρημένο οδηγό, με τα πολλά άφιξη σε ηλιόλουστο φθινόπωρο με θερμοκρασία Αυγούστου. Ένα κορακί γατάκι με πράσινα μάτια περνάει το δρόμο χωρίς ελέγξει πρώτα αν έρχονται αυτοκίνητα, έρχεται στη μεριά μας γιατί είναι μεσημέρι και θέλει να νοιώσει λίγο αγάπη, να γουργουρίσει κι εκείνο την κοιλιά του ακομπανιάροντας το ροχαλητό που ακούγεται από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας, του κάνω το χατήρι και μετά το πηγαίνω στη δική του αυλή, ξαπλώνω στο δωμάτιο, βυθίζομαι σ' ένα φλύαρο κεφάλαιο του βιβλίου, κουράζομαι, κλείνω τα μάτια μέχρι να τα ξανανοίξω, "σήκω να ετοιμαστείς, πρέπει να φύγουμε για το γάμο".

Οπάκ καλσόν και τζιτζίκια να τραγουδούν σε μι μινόρε, το βουνό ξερνάει ζέστη και το δερμάτινο σακάκι παίζει ρόλο διακοσμητικό, εκκλησία, στη γωνία κατεβάζει δροσερό αεράκι, γύρω γύρω δαντέλες στρας και πέδιλα, μπομπονιέρες ανθρώπινου μεγέθους, έρχεται η νύφη- χειροκρότημα στη νύφη, μένουμε έξω από την εκκλησία, ο καιρός θυμώνει, βάζει αέρα, το μυστήριο ολοκληρώνεται σε φυσιολογικές για την εποχή θερμοκρασίες. Τραπέζι στο εστιατόριο του χωριού, στην πλατεία, οικογένειες μαζεμένες παίρνουν θέσεις σε τραπέζια και μοιράζουν τα ορεκτικά ακριβοδίκαια, βασισμένοι στον αριθμό των μελών, κάποιος φεημστορίτης τραγουδιστής τραβάει μια κορώνα απ' τα μαλλιά στο ηχείο πάνω απ'το κεφάλι μου, "ωραίο το τζατζίκι, δυνατό!", χνώτα που μυρίζουν νικοτίνη και πιάσε μια πίτα με απ' όλα μάστορα, έρχεται το ζευγάρι, πειράγματα από τους εξ' αριστερών νεολαίους, τα παρανυφάκια τρέχουν αφηνιασμένα, κάτω απ' τα τραπέζια, δίπλα στα τραπέζια, πάνω στα τραπέζια, χαιρετούρες, φιλιά και δυο-τρία "και στα δικά σας" ασχολίαστα, συνωμοτικά γελάκια και μετά κλαρίνα. Κλαρίνα. Μετά πάλι κλαρίνα. Μετά κι άλλα κλαρίνα. Και μετά φύγαμε.

Επιστροφή στην πρωτεύουσα, πρωινό Σαββάτου σε αντίστροφη επανάληψη, βαλίτσες που μυρίζουν μάλμπορο, άνοιγμα καναπέ, εφτά απανωτά επεισόδια Sopranos, ύπνος και μετά

Δευτέρα. Κιόλας. Πάλι. Δευτέρα.

Ξ

ξύπνησα από το όνειρο με τον πιανίστα που ανακατευόταν μέσα στο πλήθος ινκόγκνιτο, ξεπροβόδησα Εκείνον κι έπειτα ασχολήθηκα με τις σελίδες στις οποίες κυλά γρήγορα ο χρόνος αλλά η ακινησία προκάλεσε μούδιασμα και βγήκα έξω αγκαλιά με τη ρεγγίνα κι έμεινα κάτω από αχνιστό ήλιο μέχρι να μπουκώσουν τα πνευμόνια κι αφού δεν μπορούσα άλλο, επέστρεψα στην αφετηρία κι άνοιξα σ' έναν περαστικό την πόρτα αλλά μπήκα πρώτη μέσα, ανέβηκα μερικά σκαλιά, όχι όσα εκείνα στην Αγίου Νικολάου στην Πάτρα, αρκετά λιγότερα, περισσότερα όμως από εκείνα που είχε το δεύτερο σπίτι μου, το δίπλα στη θάλασσα, ξέπλυνα το δέρμα μου και κατανάλωσα λάχανο που αγκαλιάζει πολτοποιημένο μοσχάρι και ρύζι και μετά είπα να κάτσω να τα γράψω όλα αυτά γιατί ίσως αυτή η μέρα να καταλήξει να είναι η πιο ξεχωριστή με ξι κεφαλαίο αλλά χωρίς πολλά θαυμαστικά κι έτσι θα ήταν ωραίο να μείνουν κάπου γραμμένα οι πρώτες ώρες που έδωσαν τη σκυτάλη στην κορύφωση κι αν πάλι τελικά αποδειχτεί ότι δεν είναι παρά μια μέρα σαν όλες τις άλλες θα έχω χάσει πέντε λεπτά από το εικοσιτετράωρο, χρόνος αμελητέος μπροστά σε εκείνον που σπαταλάμε ζώντας μηχανικά.

Το σχολείο μου.

8 Οκτωβρίου 1991

Πηγαίνω στο δεύτερο δημοτικό, σε ένα μεγάλο αλλά παλιό άσπρο σχολείο. Έχει ένα μεγάλο προαύλιο με δύο μπασκέτες, ένα δίχτυ για βόλλευ, στα αριστερά είναι οι τουαλέτες που αντί για λεκάνες έχουν κάτι τρύπες κι αποφεύγω να πηγαίνω γιατί δε μου αρέσουν και πολύ και στα δεξιά είναι ένα λυόμενο σπιτάκι που εκεί κάνουν μάθημα τα παιδιά με ειδικές ανάγκες. Καμιά φορά στα διαλείμματα τα αγόρια της τάξης μου κολλάνε τις μούρες τους στα παράθυρα από το λυόμενο όταν οι δασκάλες δεν κοιτάζουν και βγάζουν γλώσσα σε εκείνα τα παιδιά που είναι μέσα και δε βγαίνουν στο προαύλιο, ή βγαίνουν άλλες ώρες που εμείς κάνουμε μάθημα, δεν ξέρω. Το σχολείο μου έχει πάρα πολλά παιδιά, δύο ορόφους γεμάτες τάξεις κι επειδή ούτε σ' αυτές χωράμε, έχουμε βάρδιες, την πρωινή και την απογευματινή. Το κουδούνι χτυπάει στις οχτώ και τέταρτο για το πρωί και στις δυόμιση για το απόγευμα. Όταν χτυπήσει το κουδούνι, κάνουμε σειρές ο ένας πίσω απ' τον άλλο ανά τάξη έξω από το γραφείο του διευθυντή, τότε αυτός διαλέγει κάποιον στην τύχη κάποιον να πει το πάτερ ημών κι αν αυτός δεν το ξέρει, τον βάζει να το αντιγράψει πέντε φορές και τον εξετάζει την επόμενη μέρα γι' αυτό το λόγο στην προσευχή κρύβομαι από το μπροστινό μου για να μη βρω τον μπελά μου. Στην προσευχή πρέπει όλοι να καθόμαστε προσοχή και να είμαστε σοβαροί και να παριστάνουμε ότι καταλαβαίνουμε τι λέει εκείνο το κατεβατό που όλοι μάθαμε παπαγαλία τον πρώτο καιρό κι αυτό το ξέρω επειδή μια φορά όταν ήμουν πιο μικρή και καθόμουν στη σειρά μου, είχε κάτσει στην κουκούλα της μπροστινής μου μία σφήκα στην κουκούλα και προσπάθησα να τη διώξω κι αυτή ξανακαθόταν στο ίδιο σημείο, κι εγώ την ξανάδιωξα, κι αυτή εκεί το χαβά της και μες στην ησυχία του πάτερ ημών μου ξέφυγε ένα γελάκι και στο τέλος με φώναξε ο δάσκαλος που θα είχα την επόμενη χρονιά, με ρώτησε το όνομά μου και μετά μου έχωσε μία σφαλιάρα και ζεματίστηκε το μάγουλό μου γιατί λέει δε χαχανίζουμε στην προσευχή κι έτσι τώρα ξέρω. Γενικά τα μαθήματα δεν είναι και πολύ δύσκολα, εκτός από τις παπαγαλίες, έχουμε πολλές παπαγαλίες όπως ας πούμε την προπαίδεια που είναι και πολύ δύσκολη. Τις περισσότερες παπαγαλίες όμως τις έχει η ιστορία, η γεωγραφία και τα θρησκευτικά, γι' αυτό εγώ προτιμώ τα άλλα μαθήματα. Φέτος έχουμε για δάσκαλο το διευθυντή και είναι περίεργα γιατί δε μας κάνει όλες τις ώρες εκείνος αλλά έχουμε άλλο δάσκαλο για την ιστορία, άλλο για τα μαθηματικά. Αυτός ο δάσκαλος είναι λίγο περίεργος και μια φορά θυμάμαι είχε αρχίσει να χορεύει καλαματιανό μες στην τάξη αλλά το γιατί δεν το θυμάμαι. Πέρυσι είχαμε εκείνον που με είχε σφαλιαρίσει στην προσευχή. Αυτός ήταν πολύ αυστηρός και τρέμαμε όλοι αν μας σήκωνε για μάθημα και δεν ξέραμε. Μια μέρα που πρέπει να ήταν καλοκαίρι γιατί όλοι φορούσαμε κοντομάνικα, είχε γράψει στον πίνακα κάτι πράξεις και είχε σηκώσει κάποιους μαθητές στη σειρά να τις κάνουν. Κάποια στιγμή ήρθε και η σειρά του Βασίλη κι αυτός την έκανε λάθος την πράξη. Τότε τον ρωτάει ο δάσκαλος πόσο κάνει 7*8, αυτός απαντάει 49 κι εμείς χαχανίσαμε από κάτω, τον πλησιάζει ο δάσκαλος και τον ξαναρωτάει κι αυτός επιμένει 49, σηκώνει το χέρι του και του ρίχνει μια σφαλιάρα. Μετά τον ξαναρωτάει, 49 του λέει αυτός, του ξαναρίχνει σφαλιάρα. Τον ρωτάει άλλη μία, αυτός να επιμένει 49, σφαλιάρα ο δάσκαλος. Να μη σας τα πολυλογώ, πρέπει να τον ρώτησε ίσα με εφτά φορές κι αυτός απαντούσε όλο 49, το οποίο ήταν χαζομάρα άμα θέλετε τη γνώμη μου, γιατί προφανώς δεν ήταν η σωστή απάντηση. Αυτό που με πείραξε όμως σε όλους εμάς που καθόμασταν σαν αγάλματα στα θρανία μας είναι που κανείς δεν πετάχτηκε να πει ένα 56, ενώ όλες τις άλλες ώρες, ακόμα κι αν ο δάσκαλος ρώταγε κάποιον συγκεκριμένα, όλο κάποιος φανέρωνε τη σωστή απάντηση χωρίς να σηκώσει το χέρι του και τα ρέστα. Όταν βαρέθηκε ο δάσκαλος να ρίχνει σφαλιάρες, ρώτησε κάποιον άλλο στην τύχη και ευτυχώς αυτός απάντησε σωστά, και τότε ο δάσκαλος γύρισε προς το μαθητή που τώρα το μάγουλό του είχε γίνει κατακόκκινο, σαν να 'χε ψηθεί στο φούρνο και φωναχτά του είπε αν κατάλαβε, και τότε αυτός άρχισε κάτι κλάματα, αλλά ο δάσκαλος τον ανάγκασε να συνεχίσει την πράξη που άφησε στη μέση κι αυτός τώρα έκλεγε με αναφιλητά και έτρεμε και ευτυχώς χτύπησε το κουδούνι για έξω αλλά κανείς δεν κουνήθηκε, μόνο όταν τελείωσε την πράξη ο μαθητής και μας άφησε ο κύριος να βγούμε βγήκαμε έξω. Αυτά τα λίγα θυμάμαι από πέρυσι κι ευτυχώς δεν έχουμε τον ίδιο δάσκαλο και δεν πειράζει που έχουμε πολλούς διαφορετικούς για κάθε μάθημα κι ας λέει η μαμά μου ότι έχουμε καταντήσει σαν το γυμνάσιο.
Αυτή είναι η έκθεσή μου για το σχολείο και το αγαπώ πολύ κι ας έχει τα στραβά του κι αυτό όπως όλοι μας!





ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ